Çok mu “açık” yaşıyoruz?

• Tweet

• Tweet

Yine yazamamaktan dem vurmam gerekiyor aslında bu cümlede, ama bu sefer direk geçiş yapıyorum burayı. Size daha önce internetin gelişmesiyle birlikte “terk etmenin” zorluğundan bahsetmiştim. Bu sefer de, özel hayatımızın ne kadar göz önünde olduğundan bahsetmek istiyorum.

Özellikle sosyal medyanın hayatımıza girmesiyle birlikte hayatımızın çok göz önünde olduğunu düşününce gerçekten ürktüm. Bir bakalım;

Ne düşündüğünüzü “Twitter“,
Kiminle, nerede ne yaptığınızı “Facebook“,
Şu an nerede, hangi mekanda olduğunuzu “Foursquare“,
Hatta hangi fotoğrafları çektiğimizi “Instagram” söylüyor.

Bu kadar çok sosyal medyanın özel hayatımızı insanların gözüne sokması, insanları tedirgin etmezken tam tersine çok saçma sapan bir yarış içerisine de sürüklemeye başladı. Mesela, “Starbucks’ta Esspresso” içerseniz “elite“, ama Simitçide simit yerseniz fakir oluyorsunuz.

Tabi ki, bu kadar somut değil. Ama insanların popülerleşme çabası artık günümüz de sosyal medya ile daha da üst seviyeye çıktı.

Bizlerin için de yatan “ünlü olma isteği” spesifik yazan sosyal medya fenomenlerini doğurdu. Ama sosyal medya fenomenlerinin çoğuna baktığımızda da hepsinin anonim olduklarını görüyoruz.

Çünkü gerçek kişilikleriyle küfür ederlerse terbiyesiz, ama anonim kişilikleriyle küfür ederlerse spesifik oluyorlar. Bizler de bu akımın destekçileri oluyoruz haliyle…

Hayatımızı bu kadar ortaya koymak, bazı bağımlılıkları da beraberinde getiriyor mesela. Önceden renksiz telefonlar kullanıp, hayatımızı çok mutlu bir şekilde devam ettiriyorduk. Ama şu an akıllı telefonlar hayatımızın vazgeçilmez noktası haline geldi.

Akıllı telefonum olmazsa “ben de olmam” diyen insanlarımız var. Hatta telefonumuzu bir günlüğüne bir yerde unutsak, tüm işlerimiz aksayacakmış gibi hissediyoruz kendimizi.

Hele ki sosyal medya hesapları, bizim gözümüz kulağımız oldu. Hangi arkadaşım kiminle, nerede, ne zaman ne yapmış hatta nelerden hoşlanıyor bunlar hakkında bilgi edinebiliyoruz.

Sonra da o kişiyle karşı karşıya geldiğimiz de, aslında konuşacak ya da paylaşacak aslında çok fazla bir şeyimiz kalmadığını düşünüyor, insanlardan çabuk sıkılıyoruz.

İletişimin çok kolaylaştığından olsa gerek, insanları da çok basite indirgemeye başlıyoruz. Artık insanların fikirleri önemli değil de, ne giydiği, neyi takip ettiği daha ön plana çıkıyor hatta.

Fight Club(Dövüş Kulübü) filminde de dediği gibi aslında “Sahip olduklarımız, sonunda bize sahip oluyor.”

Sizce de çok açık yaşamıyor muyuz?